سابقه و هدف: تشکیل میکروگپ بین سطوح فیکسچر و اباتمنت ایمپلنت هنوز هم یکی از مشکلات اصلی در محل اتصال آنها است که ممکن است منجر به شکست مکانیکی و بیولوژیکی و التهاب اطراف ایمپلنت شود. در این تحقیق، تاثیر گپ سیل بر جلوگیری از لیکیج مایعات و میکروگپ در اتصال اینترنال تعیین شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی آزمایشگاهی از 16 ایمپلنت (Biohorizon, internal hexagon) در دو گروه استفاده شد. تمامی مجموعه های ایمپلنت-اباتمنت درون مولد های آکریلیک مانت شدند. گپ سیل درون ایمپلنت های گروه مورد قرار داده شد. تمامی نمونه ها با تورک 30N/cm تورک داده شدند. سپس ١ ٢ ٠ ٠ ٠ ٠ ٠ سیکل با نیروی ١ ٠ ٠ N و با فرکانس ١ Hz به تمامی نمونه ها در راستای محور طولی (عمود بر سطح اباتمنت) وارد شد. جهت ارزیابی میکرولیکیج تمامی نمونه ها درون محلول متیلن بلو غوطه ور شدند. جهت تعیین میکروگپ در ٦ ناحیه بصورت رندوم توسط میکروسکوپ الکترونی اندازه گیری انجام شد. آنالیز داده ها توسط SPSS 22 و آزمون آماری T-test صورت گرفت. یافته ها: میزان میکروگپ در گروه شاهدµ m 0/54± 0/04 و در گروه مورد 0/39± 0/99 µ m بود که در گروه شاهد به طور معنی داری بیشتر از گروه مورد بود (0/0001>P). در اتصال اینترنال هگز در گروه شاهد همه نمونه ها دارای لیکیج بودند و در گروه مورد هیچ یک از نمونه ها لیکیج نداشتند؛ این اختلاف به لحاظ آماری معنی دار بود. (0/0001>P). نتیجه گیری: به نظر می رسد که که گپ سیل باعث کاهش میکروگپ و میکرولیکیج می شود.

مقدمه: کاربرد ادهزیو با کامپوزیت مناسب یکی از نکات مهم در ترمیم مواد هم رنگ دندان و افزایش سیل لبه ای است. هدف از این مطالعه بررسی ریزنشت چند نوع ادهزیو با کامپوزیت های مختلف با دو روش Fluid filtration و Dye-extraction و سنجش میزان همبستگی دو روش بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، برروی سطوح پروگزیمال 48 دندان پره مولار سالم کشیده شده انسانی، حفرات کلاس دو با پهنای جینجیوال 1.5±0.5 میلی متر، ارتفاع اکلوزوجینجیوالی 4 میلی متر و عرض 1.3 فاصله بین نوک کاسپ ها تهیه شدند. نمونه ها به چهار گروه آزمایشی 12 تایی تقسیم شدند: در گروه اول ادهزیو Opti bond solo plus با کامپوزیت Herculite XRV، گروه دوم ادهزیو Opti bond solo plus با کامپوزیت Master dent، گروه سوم ادهزیو Prime & Bond NT با کامپوزیت Herculite XRV، و درگروه چهارم ادهزیو Prime & Bond NT با کامپوزیت Master dent استفاده شد. میزان ریزنشت نمونه های ترمیم شده ابتدا توسط Fluid filtration و سپس به روش Dye-extraction اندازه گیری شد. داده ها با آزمون های آماری Kruskal-Wallis و Mann-Whitney با تصحیح Bone ferroni و Spearman’s rho آنالیز و در سطح اطمینان 95% بررسی شدند.یافته ها: به ترتیب مقادیر حداقل و حداکثر میانگین ریزنشت در روش Dye-extraction و Fluid Filtration در گروه های اول و چهارم به دست آمد. در هر دو روش سنجش ریزنشت تفاوت معنی داری بین گروه های آزمایشی وجود داشت (0.001=p value). آزمون Spearman rho همبستگی قوی و مستقیمی را بین دو روش آشکار ساخت (r=0.797، p value=0.001).نتیجه گیری: در هر دو روش سنجش ریزنشت، کاربرد ادهزیو اتانول بیس در مقایسه با استون بیس باعث کاهش ریزنشت گردید. استفاده از کامپوزیت لایت کیور بر خلاف کامپوزیت سلف کیور با هر دو نوع ادهزیو سبب افزایش سیل لبه ای شد.

مقدمه: ریزنشت یکی از مهم ترین عوامل شکست ترمیم های کامپوزیتی است. استفاده از لاینرها باعث آزاد شدن استرس ناشی از انقباض می شود. هدف این مطالعه، بررسی تاثیر سه نوع لاینر مختلف در میزان ریزنشت ترمیم های نانوکامپوزیت خلفی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی- آزمایشگاهی، 48 دندان پرمولر سالم انسانی به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند. روی هر دندان یک حفره کلاس II تراشیده شد به طوریکه لبه جینجیوال 1 میلی متر بالای CEJ (Cementoenamel junction) قرار گیرد. حفره ها با لاینری به ضخامت 1 میلی متر (در گروه I کامپوزیت قابل سیلان Filtex Z350، در گروه II کامپوزیت دوال کیور F2 و در گروه III رزین مدیفاید گلاس آینومر (Fuji II Lc) پوشانیده شدند و با نوعی نانوکامپوزیت خلفی (Filtex Z350) با ضخامت 2 میلی متر و با روش افقی ترمیم شدند. در گروه IV لاینر استفاده نشد و لایه اول کامپوزیت با ضخامت 1 میلی متر و لایه دوم با ضخامت 2 میلی متر به صورت افقی قرار گرفت و هر لایه 40 ثانیه کیور شد. دندان ها در محلول فوشین 2 درصد قرار گرفتند؛ به صورت مزیودیستالی برش داده شدند و زیر استریومیکروسکوپ و براساس میزان نفوذ رنگ در آن ها بررسی شدند. برای مقایسه داده ها از آزمون های غیرپارامتریک کروسکال والیس و من ویتنی استفاده شد (0.05=a).یافته ها: یافته های مطالعه نشان داد که اختلاف معنی داری در میزان ریزنشت بین گروه ها وجود دارد (0.048=p value). میانگین ریزنشت در گروه I با لاینر کامپوزیت قابل سیلان بیش تر از بقیه گروه ها بود. میانگین ریزنشت گروه III با رزین مدیفاید گلاس آینومر از تمام گروه ها کم تر بود و تنها با گروه I اختلاف معنی دار داشت (0.006=p value).نتیجه گیری: طبق نتایج مطالعه حاضر، هیچ کدام از لاینرهای مورد استفاده نتوانستند ریزنشت ترمیم های نانوکامپوزیت خلفی را به طور کامل حذف کنند. در سه گروه دارای لاینر نیز تفاوتی از نظر ریزنشت وجود نداشت.

مقدمه: نقش فیشورسیلانت در پیشگیری از پوسیدگی های دندانی به اثبات رسیده است. دو نوع فیشورسیلانت سلف اچ و هیدروفیل به تازگی معرفی شده اند. هدف از این مطالعه، بررسی و مقایسه ی ریزنشت سه ماده ی فیشورسیلانت سلف اچ و فیشورسیلانت هیدروفیل با یک نوع فیشورسیلانت متداول بود. مواد و روش ها: این پژوهش به صورت مداخله ی تجربی از نوع آزمایشگاهی می باشد که در آن 75 دندان مولر سوم (از هر دو فک) بدون پوسیدگی انتخاب و به سه گروه تقسیم شدند. در هر گروه، دندان ها پس از شستشو، خشک شده و برای پروفیلاکسی با پودر پامیس مهیا شدند، سپس شیارهای اکلوزالی به وسیله ی ژل اسید فسفریک 37 درصد، M3 به مدت 20 ثانیه تحت اچ قرار گرفته و پس از انجام اچینگ، به مدت 15 ثانیه شستشو داده و خشک شدند. در این مرحله، شیارهای اکلوزال با یکی از سه ماده ی شیارپوش متداول M3، خود اچ کننده ی Itena و هیدروفیل اسمارت سیل Self-etching Itena، 3M و Hydrophilic Smartseal پوشش داده شدند. دندان ها پس از آماده سازی، به مدت 48 ساعت در فوشین 5/0 درصد قرار گرفته و بعد از شستشو در جهت باکولینگوالی برش داده شدند. ریزنشت نمونه ها با کمک استریومیکروسکوپ و با بزرگ نمایی 24 برابر بررسی گردید و سپس توسط آزمون آماری غیر پارامتریک کروسکال والیس و من ویتنی مورد آنالیز قرار گرفتند و سطح معنی داری به صورت (p value < 0/05) تعریف گردید. یافته ها: با مقایسه ی میزان ریزنشت در این مطالعه، مشخص شد که بیشترین میزان ریزنشت مربوط به گروه فیشورسیلانت سلف اچینگ بود (میانگین 3) و با گروه هیدروفیل (میانگین 2) و متداول (میانگین 0/84) تفاوت آماری معنی داری داشت (p value < 0/001)، ولی بین میزان ریزنشت دو گروه M3 و هیدروفیل، تفاوت آماری معنی داری مشاهده نشد (p value = 0/21). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که میزان ریزنشت فیشورسیلانت سلف اچ بیشتر از دو نوع متداول و هیدروفیل بود.

مقدمه: یکی از راه های پیشگیری از پوسیدگی شیارهای دندان کاربرد شیارپوش هاست. جدیدترین شیارپوشی که تولید شده شیارپوش خود اچ کننده می باشد که نیازی به مرحله اچ و باند ندارد و کار با این ماده راحت و سریع است. هدف این تحقیق مقایسه ریز نشت سه ماده شیارپوش خود اچ کننده Prevent seal و شیارپوش متداول Clinpro و کامپوزیت قابل جریان Filtek-Flow بود.مواد و روش ها: این تحقیق به صورت مداخله ای تجربی از نوع آزمایشگاهی انجام شد. 45 دندان پرمولر فک بالا بدون پوسیدگی انتخاب و به سه گروه تقسیم شدند. دندان های گروه اول با شیارپوش خود اچ کننده Prevent seal، گروه دوم با شیارپوش متداول Clinpro و گروه سوم با کامپوزیت قابل جریان Filtek-Flow آماده شدند. بعد از عمل ترموسایکلینگ و استفاده از نفوذ رنگ با مغروق کردن در فوشین 0.5 درصد دندان ها برش داده شدند و ریزنشت توسط استریومیکروسکوپ بررسی شد و نتایج با آزمون آماری کروسکال والیس با سطح معنی داری 0.05>p value مورد آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: بر اساس نتایج بیش ترین میزان ریزنشت در گروه کامپوزیت قابل جریان Filtek-Flow و کم ترین میزان ریزنشت در گروه شیارپوش متداول Clinpro دیده شد، ولی بین میزان ریزنشت در گروه های مختلف اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد (0.128=p value).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش، شیارپوش های خود اچ کننده و متداول و کامپوزیت قابل جریان از نظر میزان ریزنشت با یکدیگر تفاوتی ندارند.  

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه: به تازگی استفاده از پرایمرهای سلف اچ به علت سادگی مراحل کار جهت فیشور سیلانت پیشنهاد می شود. هدف از این مطالعه، مقایسه خارج دهانی روش اسید اچ متداول با دو سیستم سلف اچ در میزان ریزنشت درمان فیشور سیلانت دندان های دایمی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 45 عدد دندان پرمولر سالم انسان انتخاب شد، سپس شیارهای سطح اکلوزال دندان ها به اندازه نوک فرز روند 4/ Fresh 1شده و در نهایت به 3 گروه 15 تایی تقسیم شدند. در گروه اول بعد از اچ کردن سطح با اسید فسفریک 37 درصد سیلانت Clinpro روی شیارها قرار گرفت. در گروه دوم از سیستم باندینگ سلف اچ دو مرحله ای Clearfil SE bond و در گروه سوم از سیستم باندینگ سلف اچ یک مرحله ای AdheSE one قبل از قرار دادن سیلانت استفاده شد. سپس دندان ها 1000 دور تحت چرخه ای حرارتی (55 - 5) درجه سانتی گراد قرار گرفتند. دندان ها به مدت 24 ساعت درون فوشین بازی قرار گرفت و پس از تهیه مقطع به صورت باکو لینگوالی، نفوذ رنگ در زیر سیلانت ها مورد ارزیابی قرار گرفت. داده ها توسط آزمون های آماری Kruskal-Wallis و Mann-Whithney مورد آنالیز قرار گرفت.یافته ها: در میزان ریزنشت بین سه گروه تفاوت معنی دار وجود داشت (p value<0.001). در مقایسه دو به دو بین گروه Clearfil SE bond و اسید اچ تفاوت معنی داری وجود نداشت (p value=0.902)، اما ریزنشت در گروه AdheSE one به میزان قابل ملاحظه ای بیشتر از دو گروه دیگر بود (p value<0.001).نتیجه گیری: میزان ریزنشت فیشور سیلانت در هنگام استفاده از سیستم سلف اچ دو مرحله ای Clearfil SE bond مشابه روش اسید اچ متداول بود، اما در سیستم سلف اچ یک مرحله ای بیش از دو گروه دیگر بود.

مقدمه: فیشورسیلانت ها برای پوشاندن شیارها و جداسازی آن ها از محیط پوسیدگی زای اطراف به کار می روند. چنانچه این مواد از بین بروند باید ترمیم شوند تا حفاظت از پوسیدگی دندان ها تامین شود. هدف از این مطالعه بررسی ریزنشت فیشورسیلانت مجدد به دنبال پروفیلاکسی، اناملوپلاستی، ایرابریژن، کاربرد سیستم چسباننده و بول شیار بود.مواد و روش ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 50 دندان مولر سوم سالم پس از پاکسازی با برس پروفیلاکسی و اسید اچینگ، فیشورسیلانت (فیشوریت اف ایکس) شدند، به گونه ای که یک پروب پریودنتال در یک نیمه از سطح اکلوزال به منظور ایجاد نقطه شکست سیلانت قبل از سخت شدن قرار داده شده و پس از نوردهی برداشته شد. سیلانت نیمه سطح حذف گردید و دندان ها به طور تصادفی در یکی از 5 گروه زیر قرار گرفتند: 1) پروفیلاکسی و اچینگ (کنترل)، 2) اناملوپلاستی با فرز روند کارباید و اچینگ، 3) ایرابریژن و اچینگ، 4) اچینگ و کاربرد عامل چسباننده و 5) بول لبه های قسمت باکال شیار اکلوزال و اچینگ. بعد از انجام چرخه حرارتی و سیل نمودن دندان ها، نمونه ها برای 48 ساعت در محلول متیلن بلو یک درصد قرار گرفت، سپس در جهت طولی و در بعد مزیودیستال یک برش داده شد و مقاطع برای بررسی میزان ریزنشت زیر استریومیکروسکوپ قرار گرفتند. داده ها توسط آزمون Kruskal-Wallis واکاوی شدند.یافته ها: بیش ترین و کم ترین میزان ریزنشت به ترتیب مربوط به گروه های اناملوپلاستی و بول شیار باکال بود ولی آزمون Kruskal-Wallisتفاوت معنی داری بین گروه ها نشان نداد (p value=0.19).نتیجه گیری: در این مطالعه، هیچ یک از روش ها برتری خاصی از گروه کنترل برای ترمیم مجدد فیشورسیلانت نشان ندادند. تداوم هریک از این روش ها برای ترمیم مجدد فیشورسیلانت بستگی به مطالعات آتی به ویژه مطالعات بالینی دارد.

مقدمه: تطابق بین اجزای ایمپلنت های دندانی عامل مهمی در موفقیت درمان ایمپلنت است. هدف از انجام این مطالعه، تعیین میزان ریزنشت در بین سیستم های ایمپلنت Implantium،BioHorizons  و Swiss plus بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، سه نوع ایمپلنت از هر کدام 5 عدد تحت نفوذ رنگ قرار گرفت. 1 میکرولیتر محلول تولوئیدن بلو با غلظت 0.1 درصد درون فیکسچرها توسط میکرو پیپت الکترونیکی تزریق گردید، سپس اباتمنت ها روی فیکسچرها با تورک 30 نیوتن توسط رچت مربوطه بسته شد و در محلول 2 سی سی آب مقطر قرار گرفت. در 1، 3، 6، 24، 48، 72، 96، 144، 192 و 240 ساعت بعد از زمان انکوباسیون میزان ریزنشت تولوئیدن بلو از نمونه ها توسط دستگاه اسپکتروفتومتر در طول موج 630 نانومتر، اندازه گیری شد. منحنی کالیبراسیون توسط نرم افزار Excel تهیه و معادله خطی مربوطه به دست آمد. داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 11.5 و آزمون آماری آنالیز واریانس یک طرفه بررسی شد (a=0.05).یافته ها: در سه سیستم ایملنت دندانی مطالعه شده، اختلاف ریزنشت در ساعت اول با p value= 0.01، ساعت سوم با p value= 0.011 و در ساعت ششم با p value< 0.001 معنی دار بود. در مقایسه دو به دو ایمپلنت ها در سه ساعت اول Swiss plus بیشترین ریزنشت و Implantium کمترین ریزنشت را نشان داد. در سایر ساعات، نتایج بین سه سیستم معنی دار نبود.نتیجه گیری: در بین ایمپلنت های مورد مطالعه (BioHorizons،Swiss plus  و Implantium)، کمترین میزان ریزنشت در ساعت های 1، 3 و 6 در سیستم Implantium و بیشترین در Swiss plus دیده شد. در ساعات دیگر در تمام سیستم های مورد مطالعه ریزنشت با گذشت زمان مشاهده شد.

زمینه و هدف: به کارگیری فیشورسیلانت ها، عملی ترین راه پیشگیری از پوسیدگی های پیت ها و شیارهای سطح اکلوزال است. عوامل متعددی در ارزیابی کارآیی فیشورسیلانت ها مورد بررسی قرار می گیرند، از جمله استحکام باند، ریزنشت و سیل مارجینال. هدف از این مطالعه ارزیابی آزمایشگاهی میزان ریزنشت دو نوع سیلانت سلف اچ و Conventional (معمولی) می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی سی دندان مولر سوم خارج شده سالم انسان انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه ده تایی تقسیم شدند و بر روی سطح اکلوزال هر گروه، یکی از سه ماده Enamel Loc، Concise و Concise+Prompt L-Pop طبق دستور کارخانه سازنده قرار داده شد. جهت انجام آزمایش نفوذ ماده رنگی، دندان ها به مدت چهار ساعت در محیط بافری %2 متیلن بلو قرار گرفتند، سپس نمونه ها توسط استریومیکروسکوپ بررسی شده و میزان نفوذ ماده رنگی بر اساس شاخص Williams And Winter اندازه گیری گردید. برای آنالیز داده ها از تست نان - پارامتریک Kruskal-Wallis در نرم افزار SPSS ویرایش 18 استفاده شد (P<0.001).یافته ها: میزان ریزنشت در گروه Enamel Loc از دو گروه دیگر به طور معنی داری بیشتر بود (p<0.001). همچنین میزان ریزنشت در گروه Concise با روش Total etch به صورت معنی دار کمتر از گروه Concise+Prompt L-pop بود (p<0.001).نتیجه گیری: میزان ریزنشت در سیلانت سلف اچ Enamel Loc به طور معنی داری بیشتر از سیلانت های Concise (همراه با اسید اچ) و Concise+Prompt L-pop می باشد.